راهنمای کامل انواع زمان در زبان آلمانی

– اگر تازه سفر هیجان‌انگیز یادگیری زبان آلمانی را شروع کرده‌اید، احتمالاً شنیده‌اید که ساختار زمان‌ها در این زبان با انگلیسی کمی متفاوت است. شاید برایتان جالب باشد که بدانید خبری از آن شکل‌های استمراری پیچیده نیست، اما در عوض هر شش زمان، وظایف مشخص و گاه چندگانه‌ای دارند. تسلط بر این زمان‌ها، کلید ورود شما به دنیای مکالمه روان و درک متون رسمی است. پس بیایید بدون اتلاف وقت، نگاهی دقیق به این شش زمان کلیدی بیندازیم و ببینیم هر کدام چه کاربردی دارند.

۱- نگاهی کلی به زمان‌های شش‌گانه

همان‌طور که اشاره شد، زبان آلمانی مانند انگلیسی سه بازه زمانی اصلی دارد: گذشته، حال و آینده. اما تعداد مشتقات این بازه‌ها به شش زمان می‌رسد. یک تفاوت بزرگ و خوشایند برای زبان‌آموزان این است که برخلاف انگلیسی، در آلمانی ساختار جداگانه‌ای برای بیان استمرار وجود ندارد. این خود جمله و قیدهای زمان هستند که مفهوم استمراری را منتقل می‌کنند. در جدول زیر، شش زمان اصلی را یک‌جا ببینید:

۲- کاربرد زمان‌های حال و گذشته

قلب تپنده هر مکالمه‌ای در زمان حال می‌زند و خاطرات ما در گذشته جان می‌گیرند. این دو بازه زمانی، بیشترین کاربرد را در زندگی روزمره دارند.

حال ساده (Präsens)

حال ساده پرکاربردترین و همه‌فن‌حریف‌ترین زمان در زبان آلمانی است. از بیان حقایق علمی و کارهای روزمره گرفته تا برنامه‌های قطعی آینده را می‌توان با آن بیان کرد. در واقع، اگر شک داشتید از کدام زمان استفاده کنید، حال ساده امن‌ترین انتخاب است.

• Er geht zum Fußballtraining. (او به تمرین فوتبال می‌رود.)
• Er mag zum Fußballtraining gehen. (او دوست دارد به تمرین فوتبال برود.)

حال کامل (Perfekt)

حال کامل وقتی می‌خواهید از اتفاقی که در گذشته به پایان رسیده حرف بزنید، به‌ویژه در گفت‌وگوهای خودمانی و محاوره، پای این زمان در میان است. این زمان، روایت‌گر اصلی خاطرات و تعریف‌های روزمره شما خواهد بود.

• Gestern hat Michael sein Büro aufgeräumt. (دیروز میشاییل دفترش را مرتب کرد.)
• Wir sind heute mit dem Zug gefahren. (ما امروز با قطار رفتیم.)

گذشته ساده (Präteritum)

زمان گذشته ساده نیز برای بیان اعمال و حالات گذشته استفاده می‌شود، اما قلمرو اصلی آن دنیای نوشتار است. وقتی داستان می‌خوانید، خبری در روزنامه می‌بینید یا متنی رسمی می‌نویسید، با گذشته ساده روبرو هستید.

• Ich hatte ein Auto. (من یک ماشین داشتم.)

گذشته کامل (Plusquamperfekt)

گذشته کامل را می‌توان «گذشته در گذشته» نامید. از این زمان برای بیان عملی استفاده می‌شود که قبل از یک عمل دیگر در گذشته رخ داده و کاملاً تمام شده است.

• Er hatte das Abendessen schon gekocht, als sie nach Hause kam. (او شام را پخته بود وقتی که او [خانم] به خانه آمد.)

۳- کاربرد زمان‌های آینده

برای صحبت از فرداها، برنامه‌ها و حتی حدس‌هایی درباره امروز، آلمانی دو ابزار دقیق در اختیارتان می‌گذارد.

آینده ۱ (Futur I)

وقتی می‌خواهید از قصد و نیت خود برای انجام کاری در آینده بگویید یا فرضی درباره زمان حال مطرح کنید، آینده ۱ انتخاب شماست.

• Wir werden ein neues Auto kaufen. (ما یک ماشین جدید خواهیم خرید.)

آینده ۲ (Futur II)

این زمان برای دو منظور خاص به کار می‌رود: نخست، بیان عملی که در نقطه‌ای از آینده کامل خواهد شد. دوم، و این یکی جالب‌تر است، برای بیان یک حدس و گمان قوی درباره یک عمل در زمان گذشته. بله، درست خواندید؛ با یک زمان آینده می‌توان درباره گذشته نظر داد!

• Du wirst die Prüfung bestanden haben. (تو امتحان را پشت سر گذاشته‌ای.)

• Er wird hingefallen sein. (حتماً او افتاده است.)

برای مطالعه بیشتر در مورد گرامر و تمرین تعاملی، بر روی لینک‌های زیر کلیک کنید. 

کتاب گرامر زبان آلمانی — تمرین تعاملی